حاج شیخ سیف الله خان راجی
شیخ سیف الله خان فرزند لطفعلی فولادوند فرزند قاسم خان مالک و از خوانین ناحیه بختیاری بودند. شیخ سیف الله در سال 1228 هـ .ش درروستای ذوالقدر به دنیا آمد. او درکودکی از هوش بسیار و پشتکار زیادی برخوردار بود و در کودکی فنون نظامی و جنگجویی آموخت تا جایی که در تیراندازی وسوارکاری رقیب نداشت. بسیار جدی و دلیر بود  تا آنکه بر اثر اختلافات خانوادگی مدتی دور از خانه زندگی میکند اما پس از مدتی دوباره برمیگردد.به خاطر عشق وعلاقه به علم و دانش به قم میرود و مقدمات علوم فقه واصول و حکمت را نزد اساتید آنجا فرا می گیرد و هشت سال در درس آیه الله حاج شیخ عبدالکریم حائری شرکت می کند و درجات خوبی را در فقه و حکمت بدست می آورد.سپس به «کندر» بر می گردد و در آنجا مشغول تبلیغ و ترویج مسائل مذهبی واحکام شرعی می شود و پس از مرگ پدر مالک زمین های زیادی می شود ولی این موضوع از قداست و تقوای او کم نکرد

میرزا شریف الهامی
میرزا شریف الهامی از نزدیکان میر صبری اصفهانی بود. خاندان وی نسل اندر نسل تولیت امامزاده قیس در شرق منطقه بختیاری را بر عهده داشتند.وی آدمی درست و متین بود. مدتی به هند رفت. در سال 1076 به اصفهان مراجعت کرد و بیشتر اوقات خود را در اصفهان می گذراند.  در مجلس شاعران حضور پیدا می کرد. طبع شعر داشت و تخلصش «الهام » بود

                                                              میرزای  بختياری
ملا میرزا لطفعلی صیفوری آرپناهی فرزند میرزا حاتم معروف به« میرزای بختیاری» و متخلص  به « اغثنی» شاعر و عارف بزرگ بختیاری در سال 1312 قمری در منطقه آرپناه از توابع لالی متولد شد. وی  تاریخ تولد خود را در قطعه شعری به صورت ماده تاریخ چنین بیان کرده است:
                 تاریخ تولد اغثنی                                در لوح بگفت یادگار است
             منظور من است از « ایاغش»                 طرحش چو کنی ز لوح چارست
 وی از بزرگان طایفه آرپناهی از باب بابادی بود و در طایفه خود به « میرزا لطفعلی کسدی » شهرت داشت. در سلسله مراتب ایلی وی از تیره « کسدی » از طایفه « آرپناهی » از بابادی باب شاخه هفت لنگ بختیاری است. در 5 سالگی نزد عموی خود میرزا ابوالقاسم  خواندن و نوشتن و قرآن آموخت. در 10 سالگی حافظ نیمی از قرآن کریم و در 20 سالگی حافظ کل قرآن شد. وی که به عنوان دانای ایل در بین عشایر از احترام زیادی برخوردار بود و جایگاه رفیعی داشت ، به مدت 65 سال در مناطق عشایری به مکتب داری ، آموزش و تفسیر قرآن  , راهنمایی و ارشاد عشایر و حل و فصل امور آنان پرداخت. 87 سال زیست و در سال 1392 قمری به دیار باقی شتافت.آرامگاه وی در دره « چلبار» در گرمسیر بختیاری در منطقه آرپناه از توابع شهرستان لالی قرار دارد.

                                                                   خاندان موگهی

موگویی ،خواجه موگهی ، موگهی یا مغویی یکی از  بابها وشاخه های مهم چهارلنگ بختیاری است که شخصیتهای بزرگی در حوزه علم و دانش در آن رشد و پرورش پیدا کرد. بسیاری از این شخصیتهای برجسته در شهر شوشتر در محله ای به نام « موگهی» سکونت داشتند. که خود بر جایگاه رفیع این باب و شخصیتهای آن دلالت دارد.برخی از شخصیتهای مشهور آن به شرح ذیل معرفی می شود:
1- آخوند ملا محمد علی بن ملا جاگیر بن حاجی خضر موگهی ، از علماء عصر فتحعلی خان واخشتوخان حاکم شوشتر بود.وی اهل زهد و ورع و از عالمان فاضل قرن یازدهم هجری قمری بود در شیراز و اصفهان تحصیل فنون  وکمالات نموده بود. در اصفهان در مدرسه جده در حلقه درس آقا حسین خوانساری شرکت کرد و در مبادی حال به هندوستان رفته بود و چون اوضاع آن جا مستحسن طبع مشکل پسند آن حضرت نیفتاد به سرعت مراجعت نمود مدفن او در جوار مسجد جامع است. قاضی مجدالدین دزفولی تاریخ وفات او را بدین وجه گفته است: