"

                                       نقش عمل در رستگاري انسان از ديدگاه امام خميني «ره»

به یاد آن عزیز سفر کرده

آيا عمل بعنوان يك فعل اختياري كه با عقل و انديشه انجام گرفته است در سرنوشت دنيوي و اخروي يا سعادت و شقاوت او تأثير دارد ؟ در اين تحقيق سعي شده است تأثير عمل بعنوان يك فعل اختياري در سعادت دنيوي و اخروي كه همان رسيدن به كمال انساني در دنيا و بهشت موعود و رضايت حق است از منظر امام «ره» بررسي گردد. از آنجايي كه عنوان پژوهش بسيار كلي است و دقت و امكانات ويژه اي را طلب مي‌كند ، تا همه جانبه و از ابعاد مختلف و عميق مورد بحث و تحقيق قرار گيرد . لذا در اين پژوهش تلاش شده است اعمال و افعال جوانحي و جوارحي كه امام «ره» بيشترين تأكيد را روي آنها داشته است و مستقيماً پاداش و جزاي اخروي و دنيوي را بعد از آنها بيان نموده است .
    وقتي يك مسلمان به سخني همچون ‘‘ الايمان عقد بالقلب ولفظ باللسان عمل بالجوارح ‘‘ مي انديشد در ذهنش سؤالي برانگيخته مي شود كه اين عمل كه لازمه ايمان و بلكه اگر نباشد ايماني نيست چگونه وچه كميت و كيفيتي دارد ، شرايط آن كدامند ؟ از سوي ديگركسي در اين دنيا و در اين برهه از زمان قدعلم كرد كه همه اش عمل بود ، و خود عامل به گفتار و انديشه و نيات خود در چارچوب قوانين ديني و عامل به احكام اسلام و دستورات و اوامر الهي و انبياء و ائمه است . پس براين انسان ضعيف النفس قرن بيستم و بيست و يكم و مابعد آن لازم است تا نگاه امام عامل را  ( هرچند به قدر قطره اي از آن باشد ) پيرامون اين اصل سرنوشت ساز بشر دريابد.

                                                                          آل بویه و لرها
در قرن سوم و چهارم هجری قمری در کشور ایران حکومتی تأسيس گرديد که گرايشهای شيعی داشت و بر مناطق لر نشين نيز سيطره پیدا کرد. اين حکومت، حکومت آل بويه بود که در فاصله سالهای 321 تا 448 هجری قمری در محدوده‌ی اصفهان، ری، فارس، کرمان، خوزستان و عراق مقتدرانه فرمانروايی کرد. در شيعه بودن آل بويه ترديدی وجود ندارد. حتی برخی آنها را شيعه اماميه می دانند. در تاريخ «حبيب السير» در مورد معزالدوله يکی از حکام آل بويه چنين آمده است:«معزالدوله متشبت به مذهب اماميه بود. می دانست که خلافت حق سادات صاحب سعادتست. »(خواند میر، جلد 3 ، 1362 :302) جعفریان نیز به نقل از «رازی » می نويسد: « آل بويه امامتی بودند. »( جعفریان ،1371 )
آل بويه برای دست يابی به قدرت، مجبور بود وارد جنگ شود ودر اين راه جنگهای زيادی کرد. بيشتر اين جنگها در محدوده ی قلمر

                                                    خطوط قرمز آزادي بيان از منظر قرآن كريم

مقدمه :
      آزادي يك لفظ مقدس و عامه و خاصه پسندي است كه نشأت گرفته از خلقت و فطرت انسان است ، و به همين دليل ضمير پاك آدمي از ازل جوياي آن مي باشد ؛ هيچ عقل سليمي نتوانسته كه انكارش كند ، بعثت انبياء و نزول وحي به خاطر آزادي انسان از غير « لا إله إلا الله » بوده و بردگي و استعباد ، استثمار  و در حصار خود قرار گرفتن و دگر پرستي  را همه يكتا پرستان روي زمين  مخالف آزادي آدم بعثت انبياء و نزول وحي به خاطر آزادي انسان ي مي دانند كه يكي از وجوه تفاوتش از دگر كائنات خلقت ، آزاد بودنش  مي باشد ( لقد خلقك الله حُرّاً ) .
     اگر چه آزادي همچون ديگر الفاظ مقدس جوهره اصلي خود را خاصه در اين دو قرن اخير از دست داده است و چه بسا نقطه مقابل بار معنوي  خود ، و تأمين كننده منافع ستمگراني است كه روزگاري با شمشير در بدست آوردن و حفظ آن نا توان بودند ؛ اما هنوز هم همين پوستين براي بشر مقدس است . و از همين روست كه شايد هيچ كنفراس اجتماعي در دنيا بر گذار نگردد ، مطبوعات و كتب اجتماعي به بازار پا ننهند ، قانون اجتماعي تصويب نگردد و..... مگر اينكه به لفظ آزادي مزيّن شده باشند .
        آزادي از نظر جامعه شناشناسان ، يعني آزادي طبيعي انسان كه فقط قوانين انساني ( نه چيز ديگر ) آن را تا جايي محدود مي كند كه براي نفع عموم  يا مصلحت همگاني ضرورت داشته و مقتضي باشد . اما آزادي را اهل سياست در آزادي بيان و عقيده و حق انتخاب سرنوشت سياسي خود  خلاصه كرده اند .

     آنچه مسلم بوده و مورد اقبال همه علماي اسلام چه در گذشته و چه در حال نيز مي باشد اصل آزاد بودن بيان در آن كتاب هدايت ، مي باشد . دستور خداوند براي مشورت كردن پيامبر با مردم در چندين مورد « وَ شاوِرْهُمْ في الأمرِ » و « « و أَمْرُهُمْ شوري بينهم » ( و... حكايت از اين دارد كه مردم در بيان ديدگاهشان آزاد بوده و مي توانستند حتي در مقابل رسول خدا (ص ) نيز

                                                              آیا بین بختیاری ها توتم پرستی رواج داشت؟!

     بختیاری ها به مانند سایراقوام ، به علت نزدیکی تنگاتنگ و وابستگی به طبیعت ، تحت تاثیر طبیعت ،مظاهر و نیروهای درون آن قرار گرفته اند. طبیعت تنها منزلگاه ، پناهگاه وسکونتگاه بشر نیست .غذای او را تامین می کند ، مواد اولیه ابزار ، ادوات واشیاء را در اختیارش می گذارد ، حس زیبا شناختی او را ارضا می کند ، در تزیینات و آراستن به یاریش می شتابد ، نشاط وفرح بخشی را به انسان ارزانی می دارد ، برای انسان طبیعت ، منشاء قدرت، عظمت ، وحشت وترس است ، بشر با همه پیشرفتی که کرده است ، خود را مقهور و نیازمند به طبیعت می داند. تاثیر و نقش فراوان طبیعت در زندگی بشر باعث گردید ، تا وی در زبان ، عقیده وباور،