تلخ‌ترین دروغی که نورالدین در جنگ گفت!
 
کتاب «نورالدین پسر ایران» خاطرات نورالدین عافی از هشتادماه حضور در جبهه است که توسط انتشارات سوره مهر منتشر و روانه بازار کتاب شد. در آخرین روزهای بهمن سال 1390 نیز دست‌نوشته رهبر معظم انقلاب روی این کتاب منتشر شد که باعث نایابی اثر هم شد.به منظور آشنایی بیشتر مخاطبان با این اثر بخش‌هایی از کتاب منتشر می‌شود.

 .....واقعا دو دل ماندن در آن شرایط سخت‌تر از همه چیز بود. باید تصمیم می‌گرفتیم و انتخاب می‌کردیم؛ بمانیم شاید نیروی کمکی از راه برسد و بتوانیم منطقه را نگه داریم... اما با این اوضاع که حتی پلی که چند روز پیش بچه‌ها روی دجله زده بودند ـ و شب قبل ما از آن گذشته بودیم ـ در آتش بی‌شمار دشمن از بین رفته بود. در مقابل، پل‌هایی که دیشب با آن مخاطره و جانفشانی درصدد

                                              عید نوروز ، سنتی ایرانی - اسلامی

حضرت علی علیه السلام: « کل یوم لا یعصی الله تعالی فیه فهو یوم عید » 

                              هر روزی که در آن ، معصیت ‏خدا نشود و گناهی انجام نگیرد ، آن روز عید است .

مقدمه
یکی از آیین ها و سنت های کهن و فراگیر در سرزمین های حوزه فرهنگ ایرانی عید نوروز است که به عنوان میراث زنده و پویای فرهنگی ریشه در اعتقادات دینی و تعلقات و اصالتهای میهنی دارد. نوروز یکی از کهن‌ترین جشن‌های به جا مانده از دوران باستان است. با اینکه پیشینه آن به بیش از سه هزار سال می رسد اما هنوز بیش از 300 میلیون نفر که  به حوزه فرهنگ ایرانی تعلق دارند ، مستمر و بدون انقطاع هر سال آن را جشن می‌گیرند. آنچه باعث جاودانی و ماندگاری نوروز شده است همان کارکردهای کاربردی آن است: هر جزیی از نوروز نمادی از ستایش زیبائی ، اخلاق انسانی ، مهرورزی و دوستی است. همچنین یکی از نمادهاي بزرگ و وحدت بخش ملت ايران با همه تكثرهاي قومي، مذهبي، فرهنگي و زباني است. به علاوه جلوه ای از اعتقادات و باورهای مذهبی است که طی آن هویت دینی و تاریخی این مردمان را به نمایش می گذارد. از منظر دیگر نوروز مبین رابطه و تعامل انسان با محیط زیست و تغییرات و دگرگونی هایی اشت که در آن رخ می دهد.

خاستگاه نوروز
 بسیاری از صاحب نظران خاستگاه نوروز  را ایران باستان  می دانند در برخی از متن‌های کهن ایران ازجمله «شاهنامه فردوسی» ، «تاریخ طبری» ، « التفهیم...» ، « آثار الباقیه» و « نوروزنامه» جمشید و در برخی دیگر از متن ها، کیومرث به‌عنوان پایه‌گذار نوروز معرفی شده است.

                                                    نوروز خوانی در ایران

گویل، ددویل عزیزم:

                            عی شریف تون موارک        عیدتون منه عیدل      وا دل خش و طوه خش

دلتون شاد و بهاری با ،غم و تهلی تی تون نیا ،عمرتون بمنه سالها ، غم زه خاطرتون دیر با
 بی قضا، بی بلا
هونه تون آباد،پر و پیمون ، دلتون پر ز امید و ایمون
 تنه تون سالم ،بخت بلند، همیشه واتون بوه لوخند
رزقتون حلال و غلوه ،کارتون عالی و سکه
 غله تون پر و گر ، گله تون سر و مر
همیشه وه خیر و گل گشت 

یه  بغل نرگس و باوینه                        یه توربه چویل و پینه
یه شاخه گل ناز ارزن                           گل بادوم و نسترن
یه نفس بوی کلوس و بن سور             یک دسه تره وا گلای سور                     تقدیمه وه همتون

نوروز خوانی

عید باستانی نوروز ،آیین های فراوانی را تولید کرده و برگزاری آن همراه با رسوم و آیین های مختلفی بوده است. یکی از آیین های نوروزی ، نوروز خوانی بود. در ایام کهن ده پانزده روز قبل از عید نوروز عده ای به صورت دوره گرد در شهرها و روستاها با لباس های رنگارنگ و سازو دهل به راه می افتادند و طلیعه نوروز را به مردم مژده می دادند. در واقع نوروزخوانان خنیاگرانی بودند که وظیفه داشتند فرارسیدن بهار و نوروز را به اطلاع مردم رسانده و شادی و نشاط را به مردم هدیه کنند.

                                                    کارآوا، سرود های کار  در بختیاری (قسمت اول)

سروده و شعر، بخشی جدا نشدنی از زندگی یک ایلیاتی است. فرزند عشایری وقتی به دنیا می آید ، لالایی هایی بسیار زیبا و پر محتوی در گوشش نجوا می شود ، با بیت،شعر و موسیقی رشد می یابد، در همه احوال در سور و سوگ، به هنگام کار و تلاش، در زمان کوچ و حرکت، به وقت استراحت و تنهایی و در میان جمع با سروده دمساز است.به گونه ای که آواز و موسیقی بخشی تفکیک ناپذیر از زندگی و شخصیت وی می شود ، آواز  و موسیقی که نه مثل امروز وارداتی و ناخوشایند ، بلکه بر اساس فرهنگ،معتقدات و ارزشهای ناب و اصیلش پدید آمده و تکوین یافته است. طبیعت  پاک و بی آلایش،کوههای سر بفلک کشیده و دامنه های پوشیده از جنگل زاگرس،چشمه ساران زلال،آبشارها و رودهای خروشان،زندگی ساده ایلیاتی و نفس گرم،صمیمی و مهربان وی،همراهی با یاری همیشگی اش یعنی نی،کوچ و سفر همیشگی اش با بهار،تلاش فراوان پیکار سخت با طبیعت و جوانمردی ذاتی اش،وی را به سمت و سوی سروده و شعر سوق می داد.